تا غریبی راهی نیست...

سلام بانو

lendehcity — Sun, 27 Jan 2008 17:08:18 GMT

بذار سفره دلمو زیر شیرونی اشکهات وا کنم بانو...می دونم پیاله دردم،سوهان زخم قلبته...ولی قسمت میدم به سینه زنگار گرفته ابرهای آسمون...به نم نم التماس بارون چسبیده به گیسوی دختر آفتاب ....قسمت میدم به زار زار گریه گنجشک مونده از قافله کوچ...کرشمه لبخندمو خط خطی نکن...می دونم دزد نگاهم ودروغگوی قهار قمار عشق...می دونم صاف صاف می خندم به گل رز ومچاله می کنم دستمال گل سر لیلای خیالتو...می دونم کافر تبسم بارانم ومرتد مذهب عشق...

نفرینم نکن بانو...دیار به دیار وکوی به کوی از سرمه سیاه ستاره سهیل تا کلاغ بارون مرثیه پیرغلام فاصله می کارم و جدایی درو می کنم...

خجالت می کشم مژه های خیستو دخیل ببندم...بر بلندای بام ابروانت سه تار سجود می نوازم وزلف شونمای پریشانتو به رکوع می ایستم...

سلام بانو..مسافر دشت جنونم...سوار بر مرکب آرزو...اذن سفر می خواهم...می خواهم بتازم تا صحرای حضور بی هیچ دوز وکلکی...مهلت بده بانو تا سیر سیر لبخند بزنم کلامتو ووخروار خروار برقصانم خط وخال وخیالتو...

می ترسم...از دستانم می ترسم...که شلاق بزنن شانه های نحیف احساسمو...می ترسم بانو...از خروش نفسهای زخمی هوسم می ترسم...از سرود پاره های بی حریم وتند زبانم می ترسم...بانو دستم را بگیر...به خدا از گربه سالان هوس ران کوچه پس کوچه های ویران دلم می ترسم...از باد گیر گر گرفته غروب، پشت زوزه گرگ صفتان زیبا روی می ترسم... کمکم کن...خوابم گرفته بانو..

دو رکعت سلام ،واجب قربت الی الدخیل...

به چشمانم نگاه کن

lendehcity — Tue, 22 Jan 2008 22:56:50 GMT

ساده ای یا زمانه را به بازی گرفته ای

به چشمانم نگاه کن...

سیاهی مردمکانم، طبل پاره نیزه های عریان کلام توست

خوابم را لبخند بزن وخیالم را تا پس توی ترانه بی کسی فریاد کن

تا انتهای جاده فراق همراهم باش...

دست در دست ونگاه درنگاه

خسته ای یا چشمانت را سرمه خاک کشیده ای؟

رنگین کمان آرزوهایم رنگ باخته ابروان مهتاب است

مسافرتنگه تاریکیم در مسیر یخ زده خواب

اینجایم...

در انتهای خط

کمی مانده به آخرین پاراگراف سقوط

یا دستم را بگیر...

یا ببند دفتر خاطرات احساس را!!

ومن ایستاده ام ...در ایستگاه انتظار

lendehcity — Mon, 07 Jan 2008 19:06:18 GMT

سرد بود وسپید... نه خوابی و خیالی ونه رنگی وبی رنگی ... واژه های بی رمق را به زنجیر کشیده بودم ودل واژه ی سوزناک کلامم را به دام زبان ...انگار کفتران رمیده از بام نگاه کفتر باز سوز می خواندند وسرما زمزمه می کردند

ومن ایستاده ام... در ایستگاه انتظار

همه جا سفید پوش بود،به سان عروس حجله نشین...خواب وخیال،فریاد پلکهای بی تابم بود در وادی برهوت بی قراری... بر بالای سکوی انتظار تبسم عرش را به تماشا نشسته ام...وآرام آرام می نگریستم اشکهای سپید آسمان را که با خنده می ریخت بر دامن سیاه خاک وآسمان فرش سپید میهمانی پهن کرده بود بر سینه طناز زمین

ومن ایستاده ام...در ایستگاه انتظار

نمی دانم به وقت حضور چه بگویم ...ودر گوش دختر آفتاب چه نجوا کنم...سکوت کنم وزبان چشمانم را با تازیانه لبخندش بچرخانم، یا هیاهوی قلبم را ریتم موزون اشکهایم گردانم...پاورچین پاورچین دلم را بر صفحه شطرنج آرزو می چینم...در این آوردگاه سرباز بر شاه حکمرانی می کند...اسب سیاه وسفید عاشقانه واژه حذف را می پذیرند...وزیر بازی شطرنج عشق سوار بر اسب اعتقاد به ملاقات فیل می رود ورخ تنهاییهایم به وقت عاشقی چهره می گشاید

ومن ایستاده ام...در ایستگاه انتظار

بی هیچ غرضی وبا هرباوری ذل زده ام به چشمان دختر آفتاب وشمردم تار تار مژه هایش را که سیاهی شب چله را تفسیر می کنند...انگار سالهاست که به میهمانی آفتاب دعوت شده ام،بی هیچ دعوت نامه ای...آفتابی که نه بستنی شاه توتی تعارف می کند ونه چای لب سوزی...سفره میهمانی دختر آفتاب مهر است وماه ومهربانی ...در زیر درخت سپیدار ودر جوار بانوی مهر واژه ها گوش را می رقصانند ولبها را مهر سکوت می زنند ...چشمهایم خجالت می کشند با چشمانش بازی کنند و وکلامم،همکلام گلوله های سرخ صداقتش گردد...نجابتش گوی سبقت از جذابیتش می ربود ...سیاهی چشمانش با کلک سرمه نگار بر لوح سفید کلامش به وسعت تعریف فاصله ها لوس می نگارد ولبانش در برخورد با الفبای واژه ها جمله آرامش تصنیف می کند ...چه زیبا سرود تبسم می خواند ونی نامه عشق وعاشقی صحافی می کند...شب را نمی پرستد وتاریکی را دشنام می دهد ...غم را کلید تنهایی وتنهایی را عامل جدایی وافسردگی را معلول بی یار بودن می داند...چه شیرین آهنگ صمیمیت می نوازد وچه سوزناک ضربان قلبی زخمی را در بالانس پلک زدنهای چشمی گریان به تاپ تاپ وا می دارد ...

ومن ایستاده ام ...در ایستگاه انتظار

حرمت نگه دار همسایه...

lendehcity — Thu, 13 Dec 2007 09:06:29 GMT

لبخندت زخمی است همسایه

مبادا دروغکی نگاهت کرده باشم

دلم دیوار به دیوار دلت سکونت دارد

حرمت نگه دار همسایه...

نه برفی ...نه بارانی

آسمان دلم لک زده است

شعری می خواهم....

به تری آفتاب

***

نگاهها تیر باران شده بود

در سکوت نیمه شبی سرخ

یکی دار زمزمه می کرد

یکی واژه ها را جیغ می کشید

چه شبی بود ...

شب چله ماه تموز

گویا بغض ستاره ها،رعد آسمان را تبسم می نمود

چه شبی بود...آن نیمه شب

تنفس ماه مسدود شده بود

پرانتز تاریکی باز مانده بود تا انتهای صبح صادق

لبخندت بوی خون می دهد همسایه

شاید به خنده دروغ گفته باشم

دلم گرفته از فاصله ها

lendehcity — Fri, 07 Dec 2007 02:47:18 GMT

پا رو دلم نذار همقطار...آسمون دلم ابریه..شانه های نحیفم طاقت لرزش نداره...خسته ام از زمانه،خسته ام از آرزوها وخاطره ها...دلم گرفته از فاصله ها...رنگین کمان نگاهم افق می نگارد وکلک خسته همسفرم عروج پرنده های خسته از پرواز را...دلم گرفته از خطوط بی پایان وذل زدنهای نامحرم...از واژه های خاک خورده وجمله های رنگ پریده...ذل زده ام به آسمان بیرنگ،رنگت پریده همقطار؟ یا جامانده ای از پرواز پرنده...بغضم،تنفسم را به اسارت گرفته است وچشمانم راه آب بربستند بر اشکهایم...کویر گونه هایم ترک خورده است همقطار،اشک می خواهم...دیروز بود...همین دیروز که دوربین خستگیهایت را بر دوش می انداختی تا چشمان مسافران شبگرد را در روز روشن به تصویر بکشی،لبخندت سوار بر الفبای عاشقی جمله ها را به رقص وا می داشت وحروف را در زیر آفتاب سوزان تفکر تمرین انتظارمی آموخت...همقطار پروازت را به خاطر دارم،همان روز در چشمانت خوانده بودم(پرنده مردنی است)...وامروز صدای گرد گرفته تقویم خاطراتم تو را زمزمه می کرد...رفتی خبر بیاوری،اما نرفته خبرت را آوردند...در همین نزدیکی...آنسون تر از انتظار،نرسیده به کوی گمنامی،پلاک آزادی...هی پرستوی خسته پرواز،صدای هلهله عروسی باد را می شنوی...صدای بغض گل آفتابگردان...صدای سوز گل شقایق می آید...خوب گوش کن،می شنوی ...صدای خجالت باد است ونوای عطش باران..صدای ناله برگهای زیر آوار مانده...شاخه های رمیده از خواب...شلاق باد بال پرنده را نشانه رفت،وآسمان قتلگاه دست نوشته های باران شد...گریه نمی کنم همقطار،سلامم را به صبح برسان.

وامروز یادمان سقوط سیاهی است از جنس خبر...خبرنگارانی که خود به دام خبر افتادند وخبرساز شدند...امروز مصادف با ساللگرد عروج۹۸ مرغ مهاجراز خبرگزاریهاُُ روزنامه ها ورسانه ملی است که در تاریخ۱۵ آذرماه۸۴،با سقوط هواپیمای ارتش جمهوری اسلامی بر فراز شهرک توحید تهران به دیار باقی شتافتند.راهشان پر رهرو

ستاره منزل نو مبارک

lendehcity — Sat, 24 Nov 2007 20:15:05 GMT

خسته ای کانال!!!بغضت را می توان معنا نمود...با خاکریز میانه ای نداری؟یا سوز دل ستاره ها رو فریاد می زنی...گم شده ای کانال!!!رقصت سوز دل سنگر نشینان بی سنگر است..هی هی هی...به یاد داری آن همه ناز را؟شبانگاهان که ستاره وضوی خاک می گرفت وتیمم نیاز به جای می آورد...یا فراموش کرده ای قاصدکهای دشت را؟همان شیران روز وپارسایان شب،همان خیمه شب بازان بازار عشق به وقت گرینویچ خلوص...کانال، گوی سبقت از آسمان ربودی...ستاره در آغوش خیست تسبیح می چرخاند...می دانی؟ستاره تا صبح حسرت مقامش در آسمان را می خورد ولحظه شماری می کرد...ستاره به زمین آمد،اما هیچگاه زمینی نشد!!ستاره آمد تا زمین را ببوید وبر مرمی گلوله سیاه بوسه عشق بزند...گلوله..گلوله..آری گلوله...گلوله ها ستاره نمی کشند بلکه طیاره های شخصی ستاره اند...گلوله ها دست ستاره ها رو می گیرند و کشان کشان می برند تا آنسوی ابرها...ستاره شبا می گریند وروزها می خندند...روزها غروب را مویه می کنند و شبها حضور را لبخند می زنند...قاب نگاه ستاره خم ابروی دخترک مسافری است که عشق را سه طلاقه کرده است وعاشقی را قاموس سرخ شهادت مجسم نمود...خواب را خواب می کنی ستاره،خیال را بر لب طاقچه واقعیت به انتظار نشانه می روی وسکوت را به کلام وامیداری ...ستاره می رقصی در نگاه کفتر خسته ومی رقصانی شانه هایم را به وقت غروب نگاه...هی هی هی...خوابم کردی ستاره وبه اسمان رفتی!!!هر گاه پنجره دلم باز می شود،دستان خسته ام را در زیر چانه هایم عمود می کنم...وذل می زنم به آسمان...می دانستم زمینی نیستی ستاره!!!ستاره لبخند بزن...ستاره منزل نو مبارک

بابايي خوابم مي كني؟!

lendehcity — Sun, 11 Nov 2007 09:41:18 GMT

آبشار موهايت را

از کوه شانه هايم سرازير مي کني

منظره طبيعي

عاشقانه مي شود

گل ِ سر

تنها گل بي بوي موهاي توست

مي چينمش

انگشتان حسودم

مدت هاست شانه را بازنشست كرده اند

نوازشت مي کنم

با هر طره

شيشه ي عطري باز مي شود

لوس مي شوي

« بابايي! خوابم مي کني؟ »

سينه ام را بالش مي کني

چشمانت قانون عروسک ها را مي شکنند

باز مانده اند

و جز با لالايي بسته نمي شوند

بابايي مي شوم

بابا عاشق شده امشب

بسته که نشدند

خيس هم شده اند

چشمانت

پدرها هيچ وقت

لالاگوي خوبي نبوده اند

اشتباه اما

از تو بود که

سينه اي عاشق را

بالش کردي

با اين دلي كه در بالِشَت مي تپد

خواب نخواهيم داشت

به یاد مرحوم قیصر امین پور

lendehcity — Tue, 30 Oct 2007 07:58:18 GMT

در جدال با دنیا،خواب آخرین خیال قیصر بود

دنیا قفسش بود در چار دیواری سکوت

وکلامش سوزش مردان مرد بود به وقت تکلم

آمده ام تا(( دستور زبان عشق)) را درلابلای مردمکان چشمت تفسیر کنم

آمده ام تا لالایی حضور در (سفر ایستگاه قطار)بنوازم

حال فهمیده ام تو ساده نبوده ای...من ساده بودم

که حضورت را در کنار نرده های بیرنگ قطار وداع حس نکرده ام

وچه زیبا به تصویر کشیده ای:

((قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه می رود

ومن چقد ساده ام

که سالهای سال

در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

وهمچنان

به نرده های ایستگاه رفته

تکیه داده ام!))

اما چه زود نی نامه کوچ در فصلنامه رحیل نواخت

روحت شاد وروانت غریق رحمت قیصر امین پور...

دیگر از سیاهی شب نمی ترسم

lendehcity — Thu, 11 Oct 2007 08:07:19 GMT

...

تا یک قدمی خیزش یک آواز به یاد خواهم داشت

دیگر از سیاهی شب نمی ترسم

زیرا شمعی بر افروختم از جنس سکوت

ومی دانم آنچه می نگارم

سایه ام به فال نیک خواهد گرفت

ومی دانم که کفتران نامه رسان رمیده از بام

سادگی ام را به گوش او خواهند رساند

پس يك دقيقه فرياد به پاس صنم روئیده در قلبی شکسته

هزار ترانه صدا

به احترام آن همه خاطره ي زخمي در نیمه های شب تنهایی

تو به من آموختي ...بودن را وخواستن را ...

كه در سایه بان سخت نوامیدی بس است زره ای خوبی

به من آموختی که نبايد سكوت كرد

هرروز تو را می سرایم

تا آن لحظه که نفرینم کنی

یا دروازه سکوت وتنهایی را بررویم ببندی

ومن هستم وباز می خوانمت تا فراسوی زمان

پس بمان و

بشنو درد دلهایم را

ویا بخوان زمزمه های نیمه شبم را تا به سحر

اگر يادتان ماند و باران گرفت ...

lendehcity — Thu, 04 Oct 2007 09:03:18 GMT

اگر يادتان ماند و باران گرفت ......

دعايي به حال بيابان كنيد

اي فلق در ان سان كه چكامه شمشير و زخم و ناز و نياز سرود سکوتت بود در مسجد كوفه ....و در ان سان كه ابر خون چهره خورشيد را خيناب مي نمود .. در ان زمان كه آسمان زانوي واسفا در بغل گرفت ....چه حالي به خود گرفته اي و چه زمزمه اي را ورد زبان داشتي .... اي فلق به ياد داري سبقت علي را در63 بهار كه هيچگاه خواب نماند بعد از ظهور تو ... آيا به ياد نداري ان هنگام را كه به وقت بيداري ات سلامت ميداد .. از ياد برده اي زمزمه هاي علي را كه گوش خواب و خيال را مي پيچاند و تلنگري بر خواب غفلت هديه مي نمود ... از ياد برده اي نجوای پدر خاك را بر خاك ... از ياد برده اي چشمه سار ديدگان علي را كه گونه هاي سرخ مظلوميت را به وسعت تاريخ سيراب مي نمود .... به كدامين گناه خورشيد را دونيم كرده اند به وقت سحر ... اي سحر نفرينت باد... اي سحر ننگت باد كه پاسباني از ابرمرد زمانه را به خوابي فروختي ... نفرينت باد كه گامهاي سترگ ابوتراب را به وقت زيباترين ملودي عشق (اذان قلبها ) به نسيان هديه كردي ... اي سحر تا زمان زمانه است و زمين خواستگاه ابوالبشر ، خنده را بر لبانت حرام كن و گريه را سحري هر روزت مجسم نما ... روزه سكوتت به وقت سحرگاهان و عباي سياهت به نشان عزاي عزيزترين موجود خاكي تا به وقت قيامت رنجي است و مهنتي به بهاي خوابي سنگين در روزي سياه و روزگاري غمناك ....اي كوفه هنوز بيداري و بام به بام و نشان به نشان ،حضور ناله ميكني .....هنوز يبداري و كوچه به كوچه و محله به محله لالايي وا غريبا سر ميدهي ... به ياد داري مرد شب رو را كه خواب از چشمانت مي ربود به رسم شب زنده داري ... به باد د اري نداي علي را كه معبودش را به حضور فرا مي خواند به شيوه تضرع... هنوز بيداري و ناله ناله كلام و نجوا نجوا واحسرتا سر مي دهي ... هنوز از ياد نبرده اي دلداري علي را در دل سياهي شب ... هنوز از ياد نبرده اي كمر خميده علي را به زير كيسه نياز و نان نماز ... آن شب .... همان شب ... همان شب غم بار را مي گويم ... همان شبي را مي گويم كه دست و دل و دهان و چشم و تيغ و نيام و ملجم ملعون نقشه سياه و شوم ترور خورشيد را در اتاق جنگ شيطان و به دست بازيگران و استراتژيست هاي در غل و زنجير ابليس بر روي دايره وجودي تو ترسيم نمودند ...

نفرينت باد اي كوفه ... ننگت باد اي كوفه ... تو خود مي داني اين سر آغاز نا سازگاري است با فرزندان رسول حق ... سر آغاز بي حرمتي است به وارثان سيلي زهرا ....هنوز از ياد نبرده ام گامهاي خسته اما استوار بانوي داغ ديده كربلا را ...هنوز ضجه هاي بانوي تل زينبيه را به باد فراموشي نسپرد ه ام كه چگونه كوچه هاي كوفه به استقبالش آمدن ...هنوز مردان و زنان به خواب رفته كوفه را چهره به چهره و نفر به نفر به ياد دارم ...كه چگونه بر سر و صورت آهوان رميده دشت بلا سنگ بد نامي و بي حرمتي ميكوبند ...هنوز بدن بيمار سجده گاه زمين و اسمان امام سجاد را از ياد نبرده ام ...

نفرينت باد اي كوفه ...ننگت باد اي شاهد فرق شكافته ابوتراب و اي مستمع ضجه هاي زينب كبري و ديده سر ثار الله به وقت مظلوميت ...و هنوز زنده اي و نفس ميكشي . و هنوز زنده اي و روايت ميكني ..

اي تيغ ...خود را تيغ مي نامي و به نام شمشير به خود مي بالي ...چگونه فرود آمدي بر اميد و آرزوي رسول ...چگونه نشست كردي بر فرق بوسه گاه پيامبر ...تو حرمت كعبه را شكافتي يا فرق منور زاده كعبه را ...گريه هايت به هنگام فرود بوسه گاه نور بود و چكاچكت به وقت بران،به سان رعد و برق تزلزل دلهاي كودكان يتيم ...

نفرينت باد ملجم مرادي ...شقي ترين موجود كه ننگي تاريخي را بر پيشاني هستي ادميت از ازل تاابد حك نمودي ...

ان گاه كه به قصد جان نور راهي خاستگاه نور شدي بر خود مي باليدي يا نفرين زمانه را يدك مي كشيدي ؟

همراز شيطان شدن و هم پياله ابليس ننگي است به وسعت تعبير خوابي مخوف ..آنگاه كه شكم را تكيه گاه ناخواسته خود نمودي و تيغ حايل شد ميان تو و زمين و خال و خواب و خيال ...

جمله همراز و همناله چاه را به ياد نياورده اي ؟ (انبيائ بر پشت خوابند –اوليا بر دست راست – خواب شيطاني بود اي ملح دين –اينچنين خفتن خطاست).

فزت و رب الكعبه ... رستگار شدي ؟ ديدار رسول و ملاقات بانوي بهشت جز رستگاري انعام ديگري نيست . اي شب زنده داري كه فاصله خود را با مرگ را مويي ترسيم نمودي .....