... 

گاهی در کوچه پس کوچه های افکارم غرق می شوم ودر میان سیگنالهای ذهنم

سراغ از بازیچه های کودکی ام می گیرم . گریه هایم سندی است بر ادعایم وگودی

 چشمان و سرخی نگاهم شاهدی است بر فلاکتم .

چه زود گذشت ضجه های شبا نه ام در میان دنیای کوچک گهواره.    

شیطنتهایی که خالص بود وبی ریا . خنده هایی که نماد صداقت بود ویک رنگی.

قطرات اشک ولبهای وارونه ام فریاد ارتباط بود در دنیایی به وسعت محبت.

وچه خوب می نگریستم در چشمان دختر عمویم بی هیچ غرضی.

هیچگاه نامحرمم نخواندندومهر معصیت بر چشمانم ننشاندند.

و هیچگاه تیر نگاه نخوردم وزوزه فریاد غربت نشنیدم .

چشمانم در خواب وبیداری می خندیدند ولبانم اشک فراق می چکاندند .

همیشه از شب می ترسیدم .

آنگاه که همه خواب بودند من قنوت بیداری می خواندم وزمزمه های گرگهای

شبگیر را می شنیدم .

خدایا من نمی خواستم بزرگ شوم وپا به این برهوت هزار رنگ بگذارم ودر میان

چرخهای روزگار روضه غربت بخوانم .

من در راه عبور از پل کودکی در میان چشمان دختری از جنوب معصومیتم را گم

کرده ام...وهای های می گریم صداقتم را که به بهای بلیط قطار زمان به گیشه

 هوس سپردم.

من گم شده ام زیر پای مسافران شبگرد.

از گرگهای بیابان وشغالهای خیابان می ترسم ودر میان نگاه کفتر خوابیده بر بام

خانه مان عشق را طلب می کنم.

اینجا سرزمین قابیلهاست...

 اینجا در دادگاه سکوت معصومیت کودکی را به جرم خواب به دار حضور آویختند.

ودر گورستان دنیای وحشت مدفون نمودند .

اینجا خون را می نگارند وخون نامه را در میان گیسوان دختری تنها صحافی می کنند.

اینجا در ردای دروغ عاشق می شوند ودر دفتر خانه هوس عقد محبت می بندند .

اینجا دلها به سان خیابان سیاهند وچشمها همانند غروب سرود انا الغریب سر می دهند .

((می خواهم بر گردم به کودکی...)).گم شده ام در میان بوته های خیال...

وهستی را می خوانم تا زنگار از روحم بزداید.

پس می کوبم بر طبل تاریکی تا شاید روزی درمیان خواب وسکوت برگردم به ...

                                             تقوی/۲۹ فروردین۱۳۸۵

گناهم این بود...

  که دل ساده ام را به سادگی مترسک ها دخیل بسته ام

دریغ...!

نمی دانستم آنها دسیسه کلاغانند!!!

                                                                نویسنده:(نامعلوم )                        

به کدامین گناه خانه ات آماج حملات دد منشانه دژخیمان و وحشیان قرن قرار گرفته است ...به کدامین گناه نگاهت را با تیر زهر آگین خشم نشانه رفته اند...به کدامین گناه شب را تا به سحر تانکها و ارابه ها وطیاره های مرگ،در کوچه ها وپس کوچه های خلوت دلت و در جولانگه آسمان لبخندت لالایی مرگ می خوانند وزمزمه جنون می سرایند...به کدامین گناه چشمانت را به تازیانه سکوت خیس می کنند...به کدامین گناه لبخندت را به اسارت برده اند وتبسمت را در میان سیمهای سهمگین خاردار سنگدلی ،دفن نموده اند...به کدامین گناه فرزندان نامشروع صهیون، قلبهای پاک وبی آلایشت را به نگاههای سوخته وچکمه های دریده حضور خط خطی نموده اند...به کدامین گناه ماشین جنگی غرب وامپریالیزم،بر بام سرزمین سبزت رجز خوانی می کند.

غزه...پنجاه واندی سال است پیرهن سیاه بر تن کرده ای و وامصیبتا درها و دیوارهای سوخته زمین و زمان را به ماتم نشسته ای ...اشکها و مویه های مادران تو سندی سیاه است بر پیشانی کور دلان ننگین قرن.غزه...کودکان دیروزت،امروز در لباس دامادی پیروزی را به انتظار نشسته اند  ومردان امروزت دست به آسمان، ستارگان امیدشان را یک به یک  شمارش می کنند.

غزه...زنجیرهای شیطان بر بدن نحیفت چه ظالمانه می درد پوست مقاومت را... وتوگریان،نه از درد، بلکه از فرط  نابرابریها ونابرادریها مرگ را در لباس عزت می خوانی.غزه...آسمانت بوی خون می دهد وآتش و آه و زمینت رنگین کمان خونهای سرخ و سبزی است که اتوبان اتصال به ملکوت است.

غزه ...امروز برادرانت در پس پرده نامردی دست  دوستی به سوی آپارتاید صهیونیزم دراز می کنند ...در آغوششان می گیرند ونجواهای معنادار می خوانند ودردها ورنجهای پنجاه ساله ات را نمک نفاق می پاشند...آنانکه روزی شعار وحس ناسیونالیزم عربی شان گوش فلک را کر کرده بود،امروز هزینه سفرهای همایش به قولا ((دینی)) را با حضور زنازاده های تاریخ و وارثان شمر ابن ذی الجوشن - بر سر میز طراحان استراتژی  وتئوریسینهای محو اسلام –متقبل می شوند...آنانکه داعیه فرزندات را با خود به یدک می کشند،شریکان دزد ورفیقان قافله اند...غزه...امروز با جسارت می گویم:دیگرگروهی از اعراب  را عرب نمی خوانم ...بلکه مردان بی غیرت وبی هویتی می خوانم که شرف وناموس وحیا وجرات وجسارت و....را قی کرده اند وجامی از خود باختگی و غرب زدگی را سرکشیده اند...غزه...بمان وبمان وبمان وبدان این قلم فرسایی این حقیر نبود بلکه اندک توانی بود که می توانستم در راه آرمانت هدیه کنم.

به امید آزادیت وپیروزیت

مسافر کدام دیاری...سرزمین سوخته سقوط یا وادی سبز صعود...کلامت بوی رفتن می دهد ونگاهت روایت سرخ عروج...آن روز که سوار بر طیاره عشق،عزم کوچ نمودی وعاشقی را سه طلاقه کردی،پروانه را به حضور طلبیدی وپرواز را تبسم حضور زدی.

پرواز را به خاطر بسپار...

به یاد روشن ضمیران سبز قامتی که قلم را بر صفحه روزگار مردانه به ستوه آوردند تا رمز عاشقی بنگارند ونی نامه شهادت بسرایند...

سالگرد شهادت اصحاب رسانه را به حضور  همه فعالان عرصه رسانه  و خبر تعزیت می گویم

اما مي دانم كه همدرد سكوتم و هم پياله غربت...فراروي زمانه ام و قسم خورده تقدير...سرزمين سوخته دلم جولانگه نامردمي هايي است كه شب مي پرستند و شبنامه مي نگارند...چه بد زمانه اي است بانو...حضورم را به بازي گرفته اند يارانم...دلنوشته هايم را ديوانگي محض مي خوانند و نگاهم را تير مسموم هوس...بانو؛اينجا چه ارزان دل مي فروشند و در بازارچه دلدادگي تورم عشق چه پايين است...خروار خروار دل وقلب به قيمت نيم نگاهي ارزاني لبخندي سوخته مي شود...بانو اينجا قلبها را شبانه تا به سحر اجاره مي كنند و دلها را تخته سياه تمرين عشقهاي دروغين...اينجا تبسم مي زنند محبت را در پستوي خيالي سياه و مي گريند لبخند را در ميان لبهاي ترك خورده غروب ...بانو مي خواهم برگردم...

((اگر يادتان ماند و باران گرفت ......

دعايي به حال بيابان كنيد ))

اي فلق در ان سان كه چكامه شمشير و زخم و ناز و نياز سرود سکوتت بود در مسجد كوفه ....و در ان سان كه ابر خون چهره خورشيد را خيناب مي نمود .. در ان زمان كه آسمان زانوي واسفا در بغل گرفت ....چه حالي به خود گرفته اي و چه زمزمه اي را ورد زبان داشتي .... اي فلق به ياد داري سبقت علي را در63 بهار كه هيچگاه خواب نماند بعد از ظهور تو ... آيا به ياد نداري ان هنگام را كه به وقت بيداري ات سلامت ميداد .. از ياد برده اي زمزمه هاي علي را كه گوش خواب و خيال را مي پيچاند و تلنگري بر خواب غفلت هديه مي نمود ... از ياد برده اي نجوای پدر خاك را بر خاك ... از ياد برده اي چشمه سار ديدگان علي را كه گونه هاي سرخ مظلوميت را به وسعت تاريخ سيراب مي نمود .... به كدامين گناه خورشيد را دونيم كرده اند به وقت سحر ... اي سحر نفرينت باد... اي سحر ننگت باد كه پاسباني از ابرمرد زمانه را به خوابي فروختي ... نفرينت باد كه گامهاي سترگ ابوتراب را به وقت زيباترين ملودي عشق (اذان قلبها ) به نسيان هديه كردي ... اي سحر تا زمان زمانه است و زمين خواستگاه ابوالبشر ، خنده را بر لبانت حرام كن و گريه را سحري هر روزت مجسم نما ... روزه سكوتت به وقت سحرگاهان و عباي سياهت به نشان عزاي عزيزترين موجود خاكي تا به وقت قيامت رنجي است و مهنتي به بهاي خوابي سنگين در روزي سياه و روزگاري غمناك ....اي كوفه هنوز بيداري و بام به بام و نشان به نشان ،حضور ناله ميكني .....هنوز يبداري و كوچه به كوچه و محله به محله لالايي وا غريبا سر ميدهي ... به ياد داري مرد شب رو را كه خواب از چشمانت مي ربود به رسم شب زنده داري ... به باد د اري نداي علي را كه معبودش را به حضور فرا مي خواند به شيوه تضرع... هنوز بيداري و ناله ناله كلام و نجوا نجوا واحسرتا سر مي دهي ... هنوز از ياد نبرده اي دلداري علي را در دل سياهي شب ... هنوز از ياد نبرده اي كمر خميده علي را به زير كيسه نياز و نان نماز ... آن شب .... همان شب ... همان شب غم بار را مي گويم ... همان شبي را مي گويم كه دست و دل و دهان و چشم و تيغ و نيام و ملجم ملعون نقشه سياه و شوم ترور خورشيد را در اتاق جنگ شيطان و به دست بازيگران و استراتژيست هاي در غل و زنجير ابليس بر روي دايره وجودي تو ترسيم نمودند  ...

نفرينت باد اي كوفه ... ننگت باد اي كوفه ... تو خود مي داني اين سر آغاز نا سازگاري است با فرزندان رسول حق ... سر آغاز بي حرمتي است به وارثان سيلي زهرا ....هنوز از ياد نبرده ام گامهاي خسته اما استوار بانوي داغ ديده كربلا را ...هنوز ضجه هاي بانوي تل زينبيه را به باد فراموشي نسپرد ه ام كه چگونه كوچه هاي كوفه به استقبالش آمدن ...هنوز مردان و زنان به خواب رفته كوفه را چهره به چهره و نفر به نفر به ياد دارم ...كه چگونه بر سر و صورت آهوان رميده  دشت بلا سنگ بد نامي و بي حرمتي ميكوبند ...هنوز بدن بيمار سجده گاه زمين و اسمان امام سجاد را از ياد نبرده ام ...

نفرينت باد اي كوفه ...ننگت باد اي شاهد فرق شكافته ابوتراب و اي مستمع ضجه هاي زينب كبري و ديده سر ثار الله به وقت مظلوميت ...و هنوز زنده اي و نفس ميكشي . و هنوز زنده اي و روايت ميكني ..

اي تيغ ...خود را تيغ مي نامي و به نام شمشير به خود مي بالي ...چگونه فرود آمدي بر اميد و آرزوي رسول ...چگونه نشست كردي بر فرق بوسه گاه پيامبر ...تو حرمت كعبه را شكافتي يا فرق منور زاده كعبه را ...گريه هايت به هنگام فرود بوسه گاه نور بود  و چكاچكت به وقت بران،به سان رعد و برق تزلزل دلهاي كودكان يتيم ...

نفرينت باد ملجم مرادي ...شقي ترين موجود كه ننگي تاريخي را بر پيشاني هستي ادميت از ازل تاابد حك نمودي ...

ان گاه كه به قصد جان نور راهي خاستگاه نور شدي بر خود مي باليدي يا نفرين زمانه را يدك مي كشيدي ؟

همراز شيطان شدن و هم پياله ابليس ننگي است به وسعت تعبير خوابي مخوف ..آنگاه كه شكم را تكيه گاه ناخواسته خود نمودي و تيغ  حايل شد ميان تو و زمين و خال و خواب و خيال ...

جمله همراز و همناله چاه را به ياد نياورده اي ؟ (انبيائ بر پشت خوابند –اوليا بر دست راست – خواب شيطاني بود اي ملح دين –اينچنين خفتن خطاست).

فزت و رب الكعبه ... رستگار شدي ؟ ديدار رسول و ملاقات بانوي بهشت جز رستگاري انعام ديگري نيست . اي شب زنده داري كه فاصله خود را با مرگ را مويي ترسيم نمودي .....

شهادت فرزند كعبه را به همه شما تسليت وتعزيت مي گوييم

(از دل نوشته هاي سيد تقوي-دوازدهم مهر ۸۶)

بذار سفره دلمو زیر شیرونی اشکهات وا کنم بانو...می دونم پیاله دردم،سوهان زخم قلبته...ولی قسمت میدم به سینه زنگار گرفته ابرهای آسمون...به نم نم التماس بارون چسبیده به گیسوی دختر آفتاب ....قسمت میدم به زار زار گریه گنجشک مونده از قافله کوچ...کرشمه لبخندمو خط خطی نکن...می دونم دزد نگاهم ودروغگوی قهار قمار عشق...می دونم صاف صاف می خندم به گل رز ومچاله می کنم دستمال گل سر لیلای خیالتو...می دونم کافر تبسم بارانم ومرتد مذهب عشق...

نفرینم نکن بانو...دیار به دیار وکوی به کوی از سرمه سیاه ستاره سهیل تا کلاغ بارون مرثیه پیرغلام  فاصله می کارم و جدایی درو می کنم...

خجالت می کشم مژه های خیستو دخیل ببندم...بر بلندای بام ابروانت سه تار سجود می نوازم وزلف شونمای پریشانتو به رکوع می ایستم...

سلام بانو..مسافر دشت جنونم...سوار بر مرکب آرزو...اذن سفر می خواهم...می خواهم بتازم تا صحرای حضور بی هیچ دوز وکلکی...مهلت بده بانو تا سیر سیر لبخند بزنم کلامتو ووخروار خروار برقصانم خط وخال وخیالتو...

می ترسم...از دستانم می ترسم...که شلاق بزنن شانه های نحیف احساسمو...می ترسم بانو...از خروش نفسهای زخمی هوسم می ترسم...از سرود پاره های بی حریم وتند زبانم می ترسم...بانو دستم را بگیر...به خدا از گربه سالان هوس ران کوچه پس کوچه های ویران دلم می ترسم...از باد گیر گر گرفته غروب، پشت زوزه گرگ صفتان زیبا روی می ترسم... کمکم کن...خوابم گرفته بانو..

دو رکعت سلام ،واجب قربت الی الدخیل...

ساده ای یا زمانه را به بازی گرفته ای

به چشمانم نگاه کن...

سیاهی مردمکانم، طبل پاره نیزه های عریان کلام توست

خوابم را لبخند بزن وخیالم را تا پس توی ترانه بی کسی فریاد کن

تا انتهای جاده فراق همراهم باش...

دست در دست ونگاه  درنگاه

خسته ای یا چشمانت را سرمه خاک کشیده ای؟

رنگین کمان آرزوهایم رنگ باخته ابروان مهتاب است

مسافرتنگه تاریکیم در مسیر یخ زده خواب

اینجایم...

در انتهای خط

کمی مانده به آخرین پاراگراف سقوط

یا دستم را بگیر...

یا ببند دفتر خاطرات احساس را!!

سرد بود وسپید... نه خوابی و خیالی ونه رنگی  وبی رنگی ... واژه های بی رمق را به زنجیر کشیده بودم ودل واژه ی سوزناک کلامم را به دام زبان ...انگار کفتران رمیده از بام نگاه کفتر باز سوز می خواندند وسرما زمزمه می کردند

                                               ومن ایستاده ام... در ایستگاه انتظار

همه جا سفید پوش بود،به سان عروس حجله نشین...خواب وخیال،فریاد پلکهای بی تابم بود در وادی برهوت بی قراری... بر بالای سکوی انتظار تبسم عرش را به تماشا نشسته ام...وآرام آرام می نگریستم اشکهای سپید آسمان را که با خنده می ریخت بر دامن سیاه خاک وآسمان فرش سپید میهمانی پهن کرده بود بر سینه طناز زمین

                                               ومن ایستاده ام...در ایستگاه انتظار

نمی دانم به وقت حضور چه بگویم ...ودر گوش دختر آفتاب چه نجوا کنم...سکوت کنم وزبان چشمانم را با تازیانه لبخندش بچرخانم، یا هیاهوی قلبم را ریتم موزون اشکهایم گردانم...پاورچین پاورچین دلم را بر صفحه شطرنج آرزو می چینم...در این آوردگاه سرباز بر شاه حکمرانی می کند...اسب سیاه وسفید عاشقانه واژه حذف را می پذیرند...وزیر بازی شطرنج عشق سوار بر اسب اعتقاد به ملاقات فیل می رود ورخ تنهاییهایم به وقت عاشقی چهره می گشاید

                                                ومن ایستاده ام...در ایستگاه انتظار

بی هیچ غرضی وبا هرباوری ذل زده ام به چشمان دختر آفتاب وشمردم تار تار مژه هایش را که سیاهی شب چله را تفسیر می کنند...انگار سالهاست که به میهمانی آفتاب دعوت شده ام،بی هیچ دعوت نامه ای...آفتابی که نه بستنی شاه توتی تعارف می کند ونه چای لب سوزی...سفره میهمانی دختر آفتاب مهر است وماه ومهربانی ...در زیر درخت سپیدار ودر جوار بانوی مهر واژه ها گوش را می رقصانند ولبها را مهر سکوت می زنند ...چشمهایم خجالت می کشند با چشمانش بازی کنند و وکلامم،همکلام گلوله های سرخ صداقتش گردد...نجابتش گوی سبقت از جذابیتش می ربود ...سیاهی چشمانش با کلک سرمه نگار بر لوح سفید کلامش به وسعت تعریف فاصله ها لوس می نگارد ولبانش در برخورد با الفبای واژه ها جمله آرامش تصنیف می کند ...چه زیبا سرود تبسم می خواند ونی نامه عشق وعاشقی صحافی می کند...شب را نمی پرستد وتاریکی را دشنام می دهد ...غم را کلید تنهایی وتنهایی را عامل جدایی وافسردگی را معلول بی یار بودن می داند...چه شیرین آهنگ صمیمیت می نوازد وچه سوزناک ضربان قلبی زخمی را در بالانس پلک زدنهای چشمی گریان به تاپ تاپ وا می دارد ...

                                                 ومن ایستاده ام ...در ایستگاه انتظار          

مبادا دروغکی نگاهت کرده باشم

دلم دیوار به دیوار دلت سکونت دارد

حرمت نگه دار همسایه...

نه برفی ...نه بارانی

آسمان دلم لک زده است

شعری می خواهم....

به تری آفتاب

***

نگاهها تیر باران شده بود

در سکوت نیمه شبی سرخ

یکی دار زمزمه می کرد

یکی واژه ها را جیغ می کشید

چه شبی بود ...

شب چله ماه تموز

گویا بغض ستاره ها،رعد آسمان را تبسم می نمود

چه شبی بود...آن نیمه شب

تنفس ماه مسدود شده بود

پرانتز تاریکی باز مانده بود تا انتهای صبح صادق

لبخندت بوی خون می دهد همسایه

شاید به خنده دروغ گفته باشم

پا رو دلم نذار همقطار...آسمون دلم ابریه..شانه های نحیفم طاقت لرزش نداره...خسته ام از زمانه،خسته ام از آرزوها وخاطره ها...دلم گرفته از فاصله ها...رنگین کمان نگاهم افق می نگارد وکلک خسته همسفرم عروج پرنده های خسته از پرواز را...دلم گرفته از خطوط بی پایان وذل زدنهای نامحرم...از واژه های خاک خورده وجمله های رنگ پریده...ذل زده ام به آسمان بیرنگ،رنگت پریده همقطار؟ یا جامانده ای از پرواز پرنده...بغضم،تنفسم را به اسارت گرفته است وچشمانم راه آب بربستند بر اشکهایم...کویر گونه هایم ترک خورده است همقطار،اشک می خواهم...دیروز بود...همین دیروز که دوربین خستگیهایت را بر دوش می انداختی تا چشمان مسافران شبگرد را در روز روشن به تصویر بکشی،لبخندت سوار بر الفبای عاشقی جمله ها را به رقص وا می داشت وحروف را در زیر آفتاب سوزان تفکر تمرین انتظارمی آموخت...همقطار پروازت را به خاطر دارم،همان روز در چشمانت خوانده بودم(پرنده مردنی است)...وامروز صدای گرد گرفته تقویم خاطراتم تو را زمزمه می کرد...رفتی خبر بیاوری،اما نرفته خبرت را آوردند...در همین نزدیکی...آنسون تر از انتظار،نرسیده به کوی گمنامی،پلاک آزادی...هی پرستوی خسته پرواز،صدای هلهله عروسی باد را می شنوی...صدای بغض گل آفتابگردان...صدای سوز گل شقایق می آید...خوب گوش کن،می شنوی ...صدای خجالت باد است ونوای عطش باران..صدای ناله برگهای زیر آوار مانده...شاخه های رمیده از خواب...شلاق باد بال پرنده را نشانه رفت،وآسمان قتلگاه دست نوشته های باران شد...گریه نمی کنم همقطار،سلامم را به صبح برسان.

وامروز یادمان سقوط سیاهی است از جنس خبر...خبرنگارانی که خود به دام خبر افتادند وخبرساز شدند...امروز مصادف با ساللگرد عروج۹۸ مرغ مهاجراز خبرگزاریهاُُ روزنامه ها ورسانه ملی است که در تاریخ۱۵ آذرماه۸۴،با سقوط هواپیمای ارتش جمهوری اسلامی بر فراز شهرک توحید تهران به دیار باقی شتافتند.راهشان پر رهرو

آبشار موهايت را

از کوه شانه هايم سرازير مي کني

منظره طبيعي

عاشقانه مي شود

گل ِ سر

تنها گل بي بوي موهاي توست

مي چينمش

انگشتان حسودم

مدت هاست شانه را بازنشست كرده اند

نوازشت مي کنم

با هر طره

شيشه ي عطري باز مي شود

لوس مي شوي

« بابايي! خوابم مي کني؟ »

سينه ام را بالش مي کني

چشمانت قانون عروسک ها را مي شکنند

باز مانده اند

و جز با لالايي بسته نمي شوند

 بابايي  مي شوم

بابا عاشق شده امشب

بسته که نشدند

خيس هم شده اند

چشمانت

پدرها هيچ وقت

لالاگوي خوبي نبوده اند

اشتباه اما

از تو بود که

سينه اي عاشق را

بالش کردي

با اين دلي كه در بالِشَت مي تپد

خواب نخواهيم داشت

در جدال با دنیا،خواب آخرین خیال قیصر بود                                              

دنیا قفسش بود در چار دیواری سکوت

وکلامش سوزش مردان مرد بود به وقت تکلم

آمده ام تا(( دستور زبان عشق)) را درلابلای مردمکان چشمت تفسیر کنم

آمده ام تا لالایی حضور در (سفر ایستگاه قطار)بنوازم

حال فهمیده ام تو ساده نبوده ای...من ساده بودم

که حضورت را در کنار نرده های بیرنگ قطار وداع حس نکرده ام

وچه زیبا به تصویر کشیده ای:

((قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه می رود

ومن چقد ساده ام

که سالهای سال

 در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

وهمچنان

به نرده های ایستگاه رفته

تکیه داده ام!))

اما چه زود نی نامه کوچ در فصلنامه رحیل نواخت

روحت شاد وروانت غریق رحمت قیصر امین پور...

موسم سبز شکفتن از راه رسید...

گیرند همه روزه ومن گیسویت

جویند همه هلال ومن ابرویت

در دایره دوازده ماه تمام

یک ماه مبارک است وآن هم رویت

چه زیبا زبانه می کشی وچه زیبا دل می ربایی...فرسنگها نرسیده عاشق می کنی و وجبها ترک نکرده می رنجانی...بر سر کوی دوست عریان از هر تعلقی و خالی از هرغروری سرود خوش رندان سر می دهی ...چه زیبا طلوع کردی رمضان...چه زیبا سوار بر بال خیالت بر سفره نور جلوس نمودیم...رشته رشته قلبم به مویی بند است رمضان...همان مویی که گویند پل صراط مان است به وقت محشر...همان مویی که دل به زلف یار گره زده ...همان مویی که موسیقی دلتنگی را از فرسنگها چشم انتظاری به کمان خم ابروی دوست   با ملودی عشق تنیده است...قلبم شکسته است رمضان وگلویم پر از هبوط ناگفته ها...چشمانم غرق بی مهری است از دست زمانه ودستانم به جرم ناکرده ها پینه بسته دستبند خود فراموشی است...پاهایم به جرم بی حرمتی به خاک در غل وزنجیر دیو توقف است...اینجا شانه به شانه صف کشیده اند وارثان خیالم رمضان...دستانم را به نشان تضرع به سوی عرش دراز می کنم...وزمزمه (اللهم اهل الکبریاء والعظمه واهل الجود والجبروت و...)وشاید اوج بگیرم ...شاید در برابر هیاهوی قلبم تحصن کردم با یک شمع ویک جلد فریاد...شاید چشمانم را به جنگ فرا خواندم رمضان...نمی دانم ...باور کن نمی دانم ...

خیابانهای خیالم خالی از مسافر است رمضان...گویی وامانده ام از قطار عروج...ای کاش  بر سفره افطار انتظار خرما وخال وخضوع  می نهادم وبه کفتر خونین بال رمیده از بام امیدم تکه ای نان تعارف می کردم...

اما قول می دهم در سحرگاهی درهمسایگی قنوت برخاک پای حضرت دوست تا سپیده دم روشنایی سجده تسلیم نهم...

به امید آن روز رمضان...

بر دیوار گچی خیالم لم داده ام

وکرور کرور پلکهای چشمانت را ورق می زنم

از همسایه دیوار به دیوارمان بپرس

دخترک خیالم را می گویم

همانکه شبنامه لبخند هدیه می کرد به باد

هر شب مطالعه ات می کردم

تا...تا از یادت نبرده باشم در بلوای خوابهای پریشان کودکیم 

...

مسافرانی بی مقصد

وصندلی هایی که از ازل خاطره ام

جایی نداشتند!

کودکی گرسنه از مادر بوی نان داغ می خواهد...

جوانی

دست در زیر چانه

بر بخار شیشه، نقش تشنگی ماهی را می کشد...

پیرزنی دلخوش، پیاله ای به همسفرش می بخشد در راه

پیاله ای خاموش...
 
وپراز خالی رویا.

من اما...

هنوزایستاده در کنار آخرین ردیف ازخفقان قلبم

فریادی می زنم:

«آقا همین ایستگاه جهان نگه دار...

پیاده می شوم! »

وتاریکی دیگر تبلور چشمان خسته ام نیست در جنگ بی رحمانه تنهایی

مسافر رسم غربتم.. و در جاده بی انتهای هذیان زار زار پلکان خسته ام را زمزمه می کنم

وچشمانم سرود جنگ می خوانند در کارزار قلب و تیر

واین مظلومانه ترین هستی من است که چرک چمبر زده بر سیاهی چشمانم را می زداید

اشک فریاد من است در هیاهوی حسرت.. وتبسم تنها سلاح جامانده از عصر خود آگاهی

اینجا زمین خواب خرس تعبیر می کند وزمان فریاد کلاغ برملا..

ومن که جا مانده ام از بلم انتظار...صدایم کن همسفر

به قداست چشمانت و به مژه های سنگر گرفته در زیر ابروانت فریادم را بشنو وندایم را لبیک بگو ...

خسته ام از خواب ...وامانده ام از قافله عبور

دستانم را بگیر وبر بامی به وسعت نگاهت تعبیرم کن

اینجا ساده نگارش خواهم نمود لرزش دستانت را در لوای گیسوان خرماییت

وترجمه خواهم نمود قدوم گریانت را در مسیر تند باد آوارگی

خوابیدی؟یا می شنوی دل نوشته هایم را؟

هنوز بیدارم وسیاهه می کنم دلنوشته ایم را...

تاریکی شب تنها شاهد سکوت چشمانم در زیر سایه بی خوابی است

آرام آرام چشمانم را می بندم تا دردنیایی به تمامیت خواب

سیاهه کنم صفحه انتظارم را

پس یک صفحه سکوت به احترام انتظار

تقوی/مرداد۸۶

در مردادی سیاه ودر میان سنگ ودود وآهن آهنگ فراق خواند وبا کوله باری از تنهایی وغربت امروز را به مقصد فردا لبیک گفت،حسین شعر نمی سرود بلکه زندگی زمزمه می کرد وآواز ترنم لک لکها را در برکه سکوت تبسم می نمود،حسین نی نامه عشق را درچشمان دزدان مادر بزرگ وبه وسعت دنیای کلاغی سیاه به پهنای سیصد سال سادگی و خواب تعبیر کرد،به بهشت نمی رود اگر مادرش آنجا نباشد زیرا مادر را مقدمه بهشت می داند،گم می شود در میان خروارها آدمک وآدم نماها (گم شده ام ندیده ای مرا)وسراغ خود را از پنجره می گیرد..(پشت این پنجره جز هیچ بزرگ هیچی نیست)...ودر مردادی از جنس خواب مرگ نگارش می کند(ما بدهکاریم به کسانی که صمیمانه زما پرسیدند،معذرت می خواهم چندم مرداد است؟...ونگفتیم چونکه..مرداد گور عشق گل خونرنگ دل ما بوده است..)

...

به ساعت نگاه مي كنم:
حدود سه نصفه شب است
چشم مي بندم تا مبادا چشمانت را از ياد برده باشم
و طبق عادت كنار پنجره مي روم
سوسوي چند چراغ مهربان
وسايه هاي كشدار شبگردانه خميده
و خاكستري گسترده بر حاشيه ها
و صداي هيجان انگيز چند سگ
و بانگ آسماني چند خروس
از شوق به هوا مي پرم چون كودكي ام
و خوشحال كه هنوز
معماي سبز رودخانه از دور
برايم حل نشده است
آري!از شوق به هوا مي پرم
و خوب مي دانم
سالهاست كه مرده ام

(به یادحسین پناهی)
 

اینا همه زنگار دل یه کفتره ...

که از پله هزارم یه ساختمان یک طبقه سقوط کرده

مسخره است نه...

چشات برق غم یه خود ارضایی داره

می دونی من از راه هرگز برگشتم

میان خطوط قرمز زمان گم کردم یه زره غرورمو...

آینه، دیشب پتوتو بغل کردم و برای پلنگی که بهم می خندید زار زار اشک می ریختم

بسه دیگه وامونده...

آخه تو همون بچه ای نیستی که وسط یه زن ویه مرد خوابیده

..واستراتژی شیر خشک لب طاقچه رو آنالیز می کنه

تو رو چه به این حرفها...

جون مادرت فحش ناموسی نده

 آخه من کلی فحش یه خطی نوشتم تا امشب یواشکی به دنیا بدم

یعنی شب میرسه ...

یه عالمه ستاره نذر کردم اگه شب بشه

اه بابا صدای نوارتو کم کن دارم خواب میبینم

از قبر جدیدم خیلی خوشم میاد ...

هیچی پله نمی خوره

هی دیوونه یعنی نمی دونی قبرت بی آسمونه...؟

خدارا شکر یعنی الان شبه؟

پس نذرم چی..!یعنی ادا نمیشه؟

دیوونه بگیر بخواب

راستی نوشتمو می فروشم

می خوای!؟

عروج ملكوتي و روحاني روح خدا،بت شكن دوران را به همه دوستداران اين رهبر ديني وسياسي تبريك وتعزيت عرض مي كنم.

مهدیا:

در آن سان که آدم پای برزمین نهاد وزارزارمی گریست

ندای ظهورت کره خاکی را به وجد آورد

هابیل، عدالتت را بر تیغ شکوه آزادی نوازش کرد

وفرزند مریم بر صلیب، زمزمه کرد، سرود رهایی را

چه زیبا نگا شتی بر برگ زرین ضجه فاطمه، دکلمه انتقام را

وچه خوب با چاه خلوت نمودی

ومی خواندی:

اذان ناله های علی را در گوش خفته گان کوفه

ای منتقم خون خدا و ای وارث سیلی مادرت زهرا

گلوی کفتران تل زینبیه وآهوان به خون خفته نینوا

محصور دشنه غربت است در پرتگاه فراق

شبهی کمانگیر قلب حسین زمان را نشانه رفته است  

نگاههای خسته وجانهای فرزندان نرگس

نظاره گر گلدان خالی اند در وادی احساس

وتبسم می کنند دستان پینه بسته باغبان را

در عمق نگاه اشک

بر بام جهان ایستاده ای

نور می خوانی ونی نامه می سرایی

وجودت فریاد شب نامه قرن است در جواب فاصله ها

وکلامت دردانه وصف محمد است بر قله کوه نور

شبانگاه بر بالین ماه لالایی ظهور زمزمه می کنی

وچشمانت سرود فراق را

 تا درگه قلبی نحیف اشک باران می کنند

مهدیا :فردا چشمانم را به میهمانی دل خواهم فرستاد

تا در جمعه ای به رنگ رخسار نور

شانه برقصانند وگونه سیراب کنند

                             تقوی/لنده

خیس سکوتم ...

کسی نیست خشکم کند

یک خروار خستگی وخواب

یک چمدان غروب وغم...

مسافر سرزمین تنهاییم

با پرواز انتظار

...وسوار بر بالن فراق

می تازم تا آنسوی چشمان یار

ومی نگارم خاطراتم را با جوهر اشک وکلک بغض

می ترسم از خواب

شاید...شاید بر نگردم

وانتهای سکوت مرگی است به وسعت تعبیر خواب مادر بزرگم

پس دستمال سیاه سرت  را به دستانم هدیه کن

  تا به هنگام خواب به چشمانم ببندم

می خواهم زود بخوابم

شب به خیر دختر افتاب

شب به خیر

آغاز می کنم پایان را

وارونه می نوسم ...

از ته دالان خیال خواهرم را صدا می زنم با زبان بی زبانی...

ندایی نمی شنوم

سکوت می کنم

راستی انتظار رنگ بی رنگی است.. می دانی؟

وغروب زمزمه رقص اشک است به هنگام زلزله تنهایی...

منو می شناسی؟! من جامانده سکوتی سیاهم

وپسمانده غروبی غمگین...

هی هی هی!!!

می دونی کجای زمانم؟

باور کن خود نمی دانم..!

پل تاریخ شکست و من جا مانده ام از قطار آینده

نقطه سر خط...

وقتی در شلوغی شهر موجودات انسانی،به این عظمت به هم تنه می زنند،بی آنکه به صورت هم نگاه کنند.....

توجه به حیوانات دیگر کار تجملی به نظر می رسد!!

وخواندن شعرهای میچو مادو که برای دونه دونه حیوانات شعر می گوید

کار سختی می شود.

چقدر انسان در شهر تحقیر شده است...

مثل شیری که حسابی شلاق می خورد

تا توی سیرک روی توپ لغزانی راه برود

به چشمهای شیر نگاه کنید.....

صدای کف زدن انسانها از سیرک بیرون می رود و آسمان را پر می کند....

چقد انسان کوچک شده است..؟!

                       برگرفته از:(خواب پروانه ها)